Emoties voelen | Van Overleven naar Leven

Jarenlang dacht ik dat mijn gedachten de waarheid waren.

Ze vertelden me dat ik niet goed genoeg was. Dat anderen het beter wisten. Dat ik harder mijn best moest doen.

Ik had niet door dat die gedachten ooit waren ontstaan vanuit een kind dat zich aanpaste om lief gevonden te worden. Voor mij waren ze gewoon de waarheid.

Ik leefde vooral vanuit mijn hoofd. Ik wilde begrijpen waarom ik deed wat ik deed. Ik las boeken over persoonlijke ontwikkeling, dacht veel na en kreeg steeds meer inzicht. Toch bleef ik vastlopen. Begrijpen bleek iets heel anders te zijn dan werkelijk ervaren.

Tijdens een tiendaagse meditatieretraite kwam daar verandering in.

Tien dagen zonder afleiding. Geen telefoon, geen gesprekken, geen mogelijkheid om weg te gaan van mezelf. Dat vond ik ontzettend spannend.

Voor het eerst liet ik mezelf echt voelen.

Of eigenlijk... dat probeerde ik.

In eerste instantie voelde ik alleen maar pijn in mijn lichaam. Echt ieder stukje deed zeer. Achteraf denk ik dat onder die fysieke pijn alle emoties zaten die ik jarenlang had weggestopt. Maar daar wilde ik nog niet naartoe. Dus bleef ik hangen bij de lichamelijke pijn. Eigenlijk deed ik precies wat ik altijd had gedaan: wegblijven van wat het meest noodzakelijk was.

Omdat het een tiendaagse retraite was, kwam er een moment waarop ik niet verder kon vluchten. Er kantelde iets.

Ik liep naar de spiegel en zag voor het eerst alleen maar liefde.

Liefde voor mezelf.

Liefde voor alle pijn die ik al die jaren met me mee had gedragen.

Ik voelde zoveel compassie voor mezelf. Dat had ik nog nooit eerder ervaren.

Vanuit die zachtheid begon ik te huilen. Een diep verdriet dat vanuit mijn tenen leek te komen. Ik maakte geluiden die ik nog nooit van mezelf had gehoord.

En toch...

Ik verdronk niet.

Dat was misschien wel de grootste ontdekking.

Al die jaren was ik bang geweest om echt te voelen. Bang dat verdriet me zou overspoelen. Dat ik mezelf kwijt zou raken. Dat ik er niet meer uit zou komen.

Maar terwijl ik huilde, voelde ik tegelijkertijd iets anders.

Ik voelde me gedragen.

Er was verdriet, maar ook zachtheid. Er was pijn, maar ook mildheid. Alles bestond naast elkaar.

Voor mij voelde het alsof ik gedragen werd door iets dat groter was dan ikzelf.

Vanaf dat moment keek ik anders naar emoties.

Ik zie ze niet langer als iets waar ik vanaf moet, maar als iets dat gehoord wil worden. Ze komen op, bereiken een hoogtepunt en zakken ook weer weg. Net als golven in de zee.

Dat betekent niet dat voelen altijd gemakkelijk is. Ook nu vind ik sommige emoties nog spannend. Het verschil is dat ik niet meer bang ben dat ze me overspoelen.

Misschien is dat wel de grootste verandering die ik heb doorgemaakt.

Dat ik ontdekte dat ik mijn gedachten niet bén.

En dat gevoelens niet gevaarlijk zijn.

Ze vragen alleen om aandacht.

Die ervaring heeft mijn kijk op het lichaam en emoties voorgoed veranderd. Inmiddels zie ik dit ook terug in mijn praktijk. Veel mensen begrijpen heel goed wat er in hun leven speelt, maar blijven toch vastlopen.

Met holistische massagetherapie nodig ik je uit om emoties te voelen en stil te staan bij wat er in jouw lichaam leeft. Samen onderzoeken we wat je voelt, wat je misschien al lange tijd vermijdt en wat er gebeurt als je daar niet meer van weggaat.

Keer op keer zie ik dat mensen ontdekken dat gevoelens niet gevaarlijk zijn. Dat ze niet blijven duren. En dat er, juist door erbij te blijven, ruimte ontstaat voor zachtheid, rust en een diepere verbinding met zichzelf.

Dat is voor mij de weg naar meer vrijheid. En uiteindelijk ook naar dichter bij jezelf leven.