Ik ben Aukje Huls, en zolang ik me kan herinneren ben ik gefascineerd door de mens. Door wat ons vormt, waarom we voelen wat we voelen en waarom we soms zo ver van onszelf verwijderd kunnen raken.

Mijn eigen pad begon al jong. Ik groeide op in een omgeving waarin ik me niet altijd veilig voelde om volledig mezelf te zijn. Al vroeg leerde ik verantwoordelijkheid dragen die eigenlijk niet van mij was. Zonder dat ik het doorhad, ontstonden er patronen die me hielpen overleven: aanpassen, scannen, hard werken, lief gevonden willen worden en voortdurend afgestemd zijn op de ander.

Van buiten leek ik sterk en zelfstandig, maar van binnen was ik vooral bezig met overleven.

Jarenlang zocht ik naar antwoorden. In therapie, opleidingen, retraites, meditatie, spiritualiteit, persoonlijke ontwikkeling en plantmedicijn. Ik wilde begrijpen waarom ik vastliep en waarom ik mezelf steeds weer kwijt leek te raken. Maar veel van die zoektocht bleef vooral in mijn hoofd plaatsvinden. Ik begreep veel, maar werkelijk voelen en stilstaan bij mezelf vond ik moeilijk.

Tot er iets begon te verschuiven en alles what ik gedaan had, samenkwam.

Tijdens een tiendaagse meditatieretraite in 2019 kwam ik voor het eerst echt in contact met mezelf. Niet vanuit analyse of hard werken, maar vanuit stilte. Voor het eerst voelde ik hoe het was om werkelijk liefde voor mezelf te ervaren. Dat moment veranderde iets fundamenteels in mij.

Niet lang daarna kwam ik in een burn-out terecht. Achteraf zie ik dat niet als een breekpunt, maar als het begin van een diep herstelproces. Ik begon steeds helderder te voelen hoe sterk ons zenuwstelsel verbonden is aan oude patronen, spanning en overleving, en hoe opgeslagen stress zich niet alleen mentaal of emotioneel, maar ook lichamelijk kan vastzetten.

Daar ontdekte ik iets wat inmiddels de basis vormt van mijn werk:
het lichaam liegt niet.

Ons lichaam geeft voortdurend signalen af. Maar wanneer we vooral vanuit ons hoofd leven, continu doorgaan of gewend zijn geraakt aan overleven, raken we vaak het contact kwijt met wat we werkelijk voelen en nodig hebben.

Steeds meer begon ik te ervaren wat er gebeurt wanneer het zenuwstelsel werkelijk tot rust mag komen. Meer zachtheid. Meer ruimte. Meer voelen. Minder hoeven overleven. En vooral: steeds meer thuiskomen bij mezelf.

Vanuit die persoonlijke reis ontstond ook mijn verlangen om anderen hierin te begeleiden. Niet vanuit “ik weet hoe het moet”, maar vanuit echte ervaring. Omdat ik weet hoe het voelt om jezelf kwijt te raken — én hoe bijzonder het is wanneer je langzaam weer contact maakt met wie je in essentie bent.

In mijn praktijk werk ik vanuit veiligheid, zachtheid en bewustwording. Ik geloof niet dat echte verandering ontstaat door harder te werken of jezelf te forceren, maar door opnieuw te leren luisteren naar je lichaam, je gevoelens en je innerlijke waarheid.

Niet om iemand anders te worden.
Maar om steeds meer thuis te komen bij jezelf.